Την προηγούμενη εβδομάδα, 25-26 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε στα Καμένα Βούρλα το 28ο Συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος (ΠΟΕΥΠΣ) εν μέσω ακόμη μίας αντιπυρικής περιόδου που βρίσκει το Πυροσβεστικό Σώμα και τους Πυροσβέστες “έρμαια” στις δυνητικές φυσικές καταστροφές, χωρίς ομογενοποίηση και ενδυνάμωση του προσωπικού του με προσλήψεις μόνιμων πυροσβεστών. Στο Συνέδριο τοποθετήθηκε εκ μέρους της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης Πυροσβεστών (ΕΑΚΠ), ο Υπαρχιπυροσβέστης, Β. Γιαννάκος, εκλεγμένος με τον συνδυασμό της ΕΑΚΠ στο ΔΣ της ΠΟΕΥΠΣ, ο οποίος αφού μίλησε για τα αμέτρητα προβλήματα των Πυροσβεστών και της καθημερινότητας των εργασιακών συνθηκών ειδικά σε συνθήκες αντιπυρικής περιόδου, έκλεισε σημειώνοντας χαρακτηριστικά: “Έχει αποδειχθεί αυτή τη στιγμή ότι το συγκεκριμένο κράτος και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν, ούτε μπορούν, ούτε και θέλουν να μας υποστηρίξουν έτσι όπως μας αναλογεί. Όχι μόνο εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο της εργασίας. Γιατί αν ήμασταν μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, θα είχαμε σίγουρα σωθεί. Ως πυροσβέστες, είμαστε αφημένοι στις τύχες μας“.
Αναλυτικά η ομιλία του:
Καλησπέρα και πάλι. Καλώς ξαναβρεθήκαμε.
Νομίζω είναι οξύμωρο το σχήμα να μιλάμε για κατάχρηση χρόνου στα συνέδρια. Τα συνέδρια θα έπρεπε να διαρκούν ιδανικά μέχρι να μιλήσει ο καθένας και μέσα από αυτό μια βδομάδα, δυο βδομάδες. Γιατί όχι; Δηλαδή να να υπάρξει επιτέλους αυτή η νοοτροπία ότι ο συνδικαλισμός είναι η άμεση συνέχεια της καθημερινής εργασιακής μας πραγματικότητας και όχι κάτι ξένο ως προς αυτό.
Τώρα, τι να πει κανείς μετά από όλα τα προηγούμενα; Ας το πάρουμε από την αρχή…
Μπορούμε ειλικρινά, όλοι, με το χέρι στην καρδιά, όπου και να δουλεύει ο καθένας μας, σε όποια συνθήκη (πρώτη πρώτη επιχειρησιακή γραμμή, διοικητική, εκπαιδευτική, οπουδήποτε) μπορούμε με το χέρι στην καρδιά πραγματικά να πούμε στους εαυτούς μας και στους συναδέλφους μας ότι οκ, τα πράγματα πάνε καλά; Μπορούμε να γυρίσουμε τώρα πίσω στις υπηρεσίες μας και να πούμε ότι, εντάξει ρε αδερφέ, δεδομένων των γενικότερων συνθηκών είμαστε οκ;
Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την παρουσίαση του διοικητικού απολογισμού και μου έκανε μεγάλη εντύπωση η γλώσσα και ο χειρισμός των εννοιών. Μπορούμε πραγματικά να πούμε ότι κανείς δεν έχασε και ότι έχουμε ότι πετύχαμε το βέλτιστο που μπορούσαμε; Πάντα βέβαια μιλώντας για «ρεαλιστικούς στόχους και μακριά από ιδεοληψίες», όπως αναφέρθηκε από την πλειοψηφία… Πάμε να δούμε μερικές ιδεοληψίες.
Εδώ μέσα ας πούμε, είμαστε καμιά 250αριά άτομα. Ας δούμε μια ιδεοληψία και να ξεκινήσουμε από αυτό και θα προχωρήσω στα υπόλοιπα. Ας δούμε λοιπόν μια ιδεοληψία με βάση τα στατιστικά στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Στους 240 ανθρώπους λοιπόν εδώ μέσα, για κάθε 33 γυναίκες, μία γυναίκα αναμένεται να νοσήσει από καρκίνο της μήτρας (ένα από τα δύο είδη). Για τις πυροσβεστριες, πιο συγκεκριμένα (με βάση τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) αναμένεται μία στις 10, ή αλλιώς, στις 33 να νοσήσουν περίπου οι τρεις. Αυτό είναι μια ιδεοληψία ή μια αντικειμενική πραγματικότητα; Στους άνδρες, κατ αντιστοιχία, στους περίπου 250 που είμαστε εδώ, αν ήμασταν πχ αρτοποιοί, αναμενόταν περίπου ένας να νοσήσει από καρκίνο στους όρχεις. Τώρα όμως, επειδή είμαστε πυροσβέστες, περιμένουμε τουλάχιστον δυο να νοσήσουν από καρκίνο στους όρχεις και αυτό είναι κάτι που πλέον είναι απολύτως αποδεδειγμένο. Δεν είναι κάτι θεωρητικό, είναι κάτι που είναι απολύτως αποδεδειγμένο σε παγκόσμιο επίπεδο. Και πάμε παραπέρα…
Λοιπόν, αυτό είναι κάτι με το οποίο είμαστε ΟΚ; Είμαστε οκ με την κατάργηση του ελεύθερου χρόνου μας και τις διαρκείς επιφυλακές; Φαίνεται ότι τουλάχιστον αυτό δείχνει η συνδικαλιστική μας δραστηριότητα…
Είμαστε ΟΚ με το διαρκές ξεσπίτωμα και με το ότι ο πυροσβέστης θεωρείται φυσιολογικό να μεταβαίνει από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη, είτε για ν αντιμετωπίσει ένα συμβάν, είτε για να μετατεθεί, να καλύψει πάγιες και διαρκείς ανάγκες; Είμαστε ΟΚ με το ότι αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα τα καύσιμα έχουν ακριβύνει 40 – 45% μέσα σε 2 μήνες, αλλά εμείς πήραμε μια αύξηση 10 – 20%; «Κανείς δεν έχασε και 1€ να παίρναμε», ειπώθηκε. Αλήθεια, κανείς δεν έχασε; Δε χάσαμε; Κερδίσαμε;
Την ίδια στιγμή ένας αντίλογος θα ήταν «έλα τώρα, βγείτε έξω στην κοινωνία τι γίνεται»… Βεβαίως η κοινωνία πέφτει, δε ζούμε κάπου αλλού. Στην ίδια κοινωνία είμαστε κι εμείς που σήμερα έχει 25 ο μήνας και είμαι σίγουρος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των παρισταμένων αδημονούν κοιτώντας το email από την τράπεζα, αν θα μπει σήμερα ή αύριο μισθός. Αυτό είναι αραγε επειδή μας περισσεύουν κι επειδή τα βγάζουμε γενικά εύκολα βόλτα;; Αυτό είναι γιατί δεν μας αγγίζει η ακρίβεια που έχουν τα τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ ή σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης; Είμαστε οκ λοιπόν με όλα αυτά; Ακόμα κι αν κάποιοι είναι οκ με όλα αυτά, είναι απολύτως αντικειμενικό ότι από τα υπόλοιπα κάποιοι θα πεθάνουν από καρκίνο! Και αυτό είναι μόνο ένας από τους ρητά πιθανούς τρόπους, από τις πολλές μορφές ασθενειών που αναπτύσσονται αποκλειστικά και μόνο λόγω από το ότι κάνουμε αυτό το επάγγελμα και όχι ένα άλλο. Η απάντηση μας λοιπόν σε αυτό είναι ένας ρεαλιστικός στόχος, όπως ακούστηκε; Να ζητήσουμε το κράτος να πληρώνει τα έξοδα της κηδείας μας;! Αυτό είναι; Εκεί θέτουμε το όριο του ρεαλισμού μας;! Είμαστε ικανοποιημένοι δηλαδή με το να γυρίσουμε στις οικογένειές μας και να πούμε «αναγνωρίστηκε η επικινδυνότητα του επαγγέλματός μας: πήραμε 35€ πέρσι και φέτος με την πρότασή μας αν πεθάνουμε από τον καρκίνο των όρχεων ή της μήτρας, θα μας πληρώνει το κράτος την κηδεία και το ένα από τα 2 παιδιά μας θα έχει δικαίωμα να μπει στην Πυροσβεστική ώστε να πεθάνει αργότερα κι αυτό από καρκίνο της μήτρας ή των όρχεων και να το πληρώσει και αυτουνού το κράτος τα έξοδα κηδείας και να μπει και το δικό του το παιδί στην πυροσβεστική και πάει λέγοντας και πάει λέγοντας και πάει λέγοντας»……!
Είμαστε οκ με το ότι το 2026, στον 21ο αιώνα, όλα αυτά πανεύκολα μπορούν να αντιμετωπιστούν, αλλά εμείς επιλέγουμε να βάλουμε το ταβάνι στις διεκδικήσεις μας εδώ; Τόσο μας αξίζει; Αντικειμενικά θα μπορούσαμε πολλά περισσότερα. Αυτά όλα θα μπορούσαν να μείνουν σε μια φιλοσοφική ανάλυση της πραγματικότητας, αν δεν ερχόντουσαν να συνδεθούν άμεσα με το «γιατί». Γιατί συμβαίνει αυτό; Τι κοστίζει στη ρημάδα την κυβέρνηση να ικανοποιήσει αυτά τα αιτήματά μας; Γιατί αυτό το όργιο με τις επιφυλακές; Γιατί δε θεσμοθετείται η κανονική πληρωμή της υπερωριακής εργασίας των πυροσβεστών; Είναι μόνο το χρήμα που κοστίζει; Είναι βεβαίως και το χρήμα. Γιατί δε διεκδικούμε και δεν συντονιζόμαστε με τις διεκδικήσεις μας μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο της ΑΔΕΔΥ; Δεν επιστρέφουν, ας πούμε 13ος κι ο 14ος μισθός, τα δώρα, τα περιβόητα δώρα; Όπου, αν δεν κάνω λάθος, ο κύριος Πιερρακάκης ήταν από πλευράς κυβερνήσεως (με τον οποίο μάλιστα σπεύδουν πολλοί από τις πλειοψηφίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών να φωτογραφηθούν και να δώσουν χειραψίες), που δήλωσε ότι «και να είχα λεφτά δεν θα σας τα έδινα»! Είναι ένας ρεαλιστικός στόχος και μία λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας μας. Ταυτόχρονα όμως πλέον έχουμε αποδεχθεί ως πλήρως ρεαλιστικό και ότι δεν τρέχει και τίποτα να έχουμε στείλει ελληνικό στρατό, ας πούμε, σε μια περιοχή του κόσμου που αυτή τη στιγμή βομβαρδίζεται, και το πληρώνουμε μισό εκατομμύριο ευρώ την ημέρα! Δεν έχουμε αυτή τη στιγμή να διαθέσουμε αυτά που απαιτούνται για να μην πεθάνουν οι πυροσβέστες από καρκίνο ή για να μην πεθάνουν οι πυροσβέστες από καρδιαγγειακά, εξαντλώντας τους από την εργασία, αλλά θεωρούμε οκ το να πληρώνουμε μισό εκατομμύριο ευρώ την ημέρα για να έχουμε ένα όπλο που με κόπο και αίμα αγοράσαμε, να υπερασπίζεται κάτι άλλο, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και είμαστε ΟΚ με αυτό! Μας καλούν να είμαστε οκ και να έχουμε και «κουλτούρα φέρετρων» αν θέλουμε να υπερασπιστούμε αυτά όλα τα δίκια που έχουμε! Ότι «εντάξει παιδιά θα πρέπει να δείτε και τα παιδιά σας να πεθαίνουν, να γυρνάνε σε κάσες αν θέλετε να έχετε αυτά που έχετε».
Την ίδια στιγμή λοιπόν, με όλα αυτά τι παρουσιάζεται ως εναλλακτική από τις ηγεσίες της Ομοσπονδίας μας; Οτι «εντάξει κοιτάξτε και τον κόσμο τι γίνεται, ματώνει ο κόσμος της εργασίας». Πράγματι, ματώνει ο κόσμος της εργασίας, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι του επίσης αντιδρά και διεκδικεί! Ένα άλλο κομμάτι του βέβαια, ας πούμε δικαστικοί μου έρχονται στο μυαλό, δεν ματώνει και τόσο, την ίδια ώρα που εμείς πανηγυρίζουμε για 100 ευρώ αύξηση το μήνα! Ενώ και οι υγειονομικοί πέτυχαν την αυτοτελή φορολόγηση των εφημεριών τους, όπου μιλάμε για ένα κέρδος της τάξεως των περίπου 6.000 ευρώ το χρόνο για τους υγειονομικούς! Θα απαντήσετε πως τους «στύβουν» κι αυτούς… Πράγματι – όμως αυτοί και αντιδρούν και διεκδικούν. Και κερδίζουν!
Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο εν έτη 2026 να πάψει αυτή η διαρκής υπερεργασία των πυροσβεστών για προληπτικούς λόγους; Όχι, δεν είναι δύσκολο…. Απλά απαιτεί ένα πράγμα: Προσλήψεις, πολύ περισσότερες από αυτές που τώρα γίνονται. Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα οργανόγραμμα το οποίο κανείς δεν ξέρει σε ποια εποχή ακριβώς απευθύνεται ή, τέλος πάντων, υποθέτουμε γύρω στη δεκαετία του 70 και με βάση αυτό το παρωχημένο οργανόγραμμα έχουμε 4.000 κενά. Αν δεν καλυφθούν αυτά και οι ανάγκες που σήμερα απαιτούνται, ναι, ο πυροσβέστης θα εξαναγκάζεται σε μόνιμη και διαρκή υπερεργασία!
Ταυτόχρονα, ένα άλλο γιατί που μας θα πρέπει να μας καθοδηγεί στη σκέψη είναι ότι παρόλο που μας πετάνε έστω και αυτά τα τυράκια ρε παιδάκι μου, τις μικρες αυξήσεις, σχολές αρχιπυροσβεστών κλπ, ταυτόχρονα χωρίς καμία ενημέρωση, μέσα σε ένα ακόμα βρέθηκε η ευκαιρία νομοθέτημα να περάσει ακόμα μία τιμωρητική διάταξη. Οι περιβόητες μεταθέσεις μετά από τρεις τιμωρίες με χρηματικό πρόστιμο. Είναι δηλαδή πραγματικά τα πρόσφατα τόσο μεγάλο πρόβλημα στην υπηρεσία, που έπρεπε να φτιαχτεί ένας νόμος για τιμωρία των υπάλληλων, ή μήπως εντάσσεται κι αυτό σε μια γενικότερη κατεύθυνση ότι, όπως νομίζω κάποιος το ανέφερε πριν, «σκάστε, μη μιλάτε». Μην μιλάτε! Πράγματι, με τις συνδικαλιστικές ρυθμίσεις που πέρασαν στην «ενεργή μάχη», σχεδόν τα μισά από τα σωματεία που υπάρχουν στη δύναμη της ομοσπονδίας, δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν πλέον! Δεν θα θεωρούνται αντιπροσωπευτικά!
Η λύση σε αυτήν την κατεύθυνση δεν είναι, όπως νωρίτερα ακούστηκε, να απαιτήσουμε κάθαρση του χώρου με τα σωματεία των 20 μελών κλπ. Η λύση είναι να πείσουμε επιτέλους τους συναδέλφους ότι δεν είμαστε εδώ πέρα για ντολτσεβίτα ή για προσωπικό όφελος, άλλα ότι βρισκόμαστε εδώ πραγματικά για τα συμφέροντα του κάθε συναδέλφου. Τα αντικειμενικά ανθρώπινα συμφέροντά του, το να βγάλει το μήνα, αυτά που τον ταλανίζουν, το ότι ναι, σχετίζεται η αντιμετώπιση του επαγγελματικού καρκίνου του πυροσβέστη με την ανυπαρξία δομών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Όταν έχεις διαλύσει τη δημόσια υγεία, πώς θα έρθουμε να να διεκδικήσουμε την πρόταση της ολικής αντιμετώπισης του ζητήματος του επαγγελματικού καρκίνου; Είναι τόσο τυχαίο που μετά από τόσα χρόνια ύπαρξης του εσωτερικού πειθαρχικού δικαίου του Σώματος, δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα μπροστά, με την κατάργηση κάποιας μορφής επιβολής και ελέγχου, αλλά απεναντίας πηγαίνουμε συνέχεια μπροστά πίσω με τη θεσμοθέτηση νέων μορφών ελέγχου; Και γιατί αυτό συμβαίνει τώρα; Γιατί αυτό έρχεται στην ίδια περίοδο που η ίδια κυβέρνηση (την οποία κυρίως επιλέγει να χειροκροτήσει η συνδικαλιστική μας πλειοψηφία) η ίδια κυβέρνηση θέτει θέμα, πλέον, κατάργηστης της μονιμότητας στο δημόσιο, με αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πάνω από 2,5 χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν εκκρεμής πειθαρχικές διώξεις. Εκπαιδευτικοί! Με άλλο καθεστώς πειθαρχικού δικαίου, όχι σαν το δικό μας, που αν το πάρει κανείς τοις μετρητοίς, είμαστε όλοι μας ένα κινητό πειθαρχικό παράπτωμα!
Όλα αυτά είναι τυχαία, δεν εντάσσονται σε μία γενικότερη προσπάθεια επιβολής του «σκάσε»; Μπορεί να μη μας το λένε έτσι ακριβώς, και μάλιστα στη δική μας την περίπτωση το «σκάσε», το μαστίγιο, μπορεί να έχει μαζί και καρότο. «Σκάσε, αλλά πάρε και πρόσθετο». «Σκάσε, αλλά πάρε και σχολή αρχιπυροσβεστών». Γιατί συμβαίνει αυτό σήμερα;
Η αλήθεια είναι ότι αυτά τα ζητήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποσπασματικά και απαιτούν μια γενικότερα διαφορετική θεώρηση. Τι απαιτούμε από το συνδικαλιστικό μας κίνημα και τι ζητάμε από το συνδικαλιστικό μας κίνημα. Μάλιστα, ορισμένα από αυτά τα ζητήματα είναι ξεκάθαρα για εμάς, τουλάχιστον, η πιο χοντροκομμένη μορφή προπαγάνδας που έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Ειδικά το ζήτημα του πώς παρουσιάζεται από την πλειοψηφία της ΔΑΚΥΠΣ το θέμα της αποζημίωσης των πρόσθετων επ’ αμοιβή, αγγίζει τα όρια του… δεν ξέρω πώς να τον χαρακτηρίσω…. Ήρθε ένας νόμος και νομοθέτησε ότι έχεις δικαίωμα να αποζημιωθείς 24 αντί για 16 πρόσθετα οχτάωρης υπερεργασίας, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους (έτσι λέει ο νόμος), αρκεί να υπάρχει εκείνη την ημέρα πάνω από 3 δείκτης επικινδυνότητας. Ο νομοθέτης δεν ξέρει ότι ο χάρτης επικινδυνότητας βγαίνει από 1 Μαΐου μέχρι 31 Οκτωβρίου; Έτυχε κι αυτό;! Το ξέρει ο νομοθέτης, δεν είναι χαζός. Νομοθετεί λοιπόν ο ίδιος ο νομός κάτι που πρακτικά δεν μπορεί να εφαρμοστεί! Γιατί στο πουλάει έτσι; Γιατί απ’ τη μία θέλει να σου ρίξει στα μούτρα ότι «έλα, κάτι έρχεται» και απ’ την άλλη σου κλείνει και το ματάκι ότι «εντάξει, πρέπει να έχει τρία επικινδυνότητα, αλλά θα βρούμε τρόπο….». Κι αυτό εμείς το παρουσιάζουμε ως νίκη, ότι αποζημιώνεται πλέον η υπερεργασία του πυροσβέστη; Και ακόμα και γι’ αυτόν τον τρόπο, τον κατάπτυστο για εμάς έτσι όπως έχει νομοθετηθεί, απαιτείται να κάνεις αίτηση! Και ταυτόχρονα αποζημιώνονται μέχρι 4 το μήνα! Δεν είναι δηλαδή ότι ένα μήνα που είχε δέκα φορές 3άρι τα έκανες και αποζημιώθηκες! Δηλαδή σου λέει, θα πάρεις από Μάρτιο μέχρι Οκτώβριο μέχρι τέσσερα, για τον υπόλοιπο χρόνο απλά δεν υπάρχει χάρτης! Άρα, που θα το βρεις το τρία επικινδυνότητα;! Και ταυτόχρονα, πείτε μου πόσα τριάρια επικινδυνότητας έχετε βρει Μάιο και Οκτώβριο! Και αυτό εμείς, ως συνδικαλιστές, θα βγούμε και θα πούμε «Συνάδελφε, δεν είναι αυτό που νομίζεις, θα μας τα βάλουν όλα κι ας λέει ο νόμος το αντίθετο»;;;!! Αν μας βάζουν όλο μέχρι στιγμής, είναι κάτι άλλο και όχι όλα τα πρόσθετα: Όλο μας βάζουν το μαρτύριο της υπερεργασίας, αυτό είναι δεδομένο αυτή τη στιγμή. Φέτος το χειμώνα, φαντάζομαι και σ’ άλλες περιοχές, στην Αθήνα είχαμε πέραν από κάθε προηγούμενη χρονιά παραπάνω επιφυλακές και υπερεργασία, κοπήκανε ρεπο μέσα στο χειμώνα για να έχουμε επιφυλακές.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που έχουμε όλα αυτά, βλέπουμε πολύ γαλαντώμα μια κυβέρνηση σε πολεμικές δαπάνες, σε ενισχύσεις προς εταιρίες (δεν είδαμε τέτοιους κόφτες, ας πούμε, όταν επιδοτούσαν με 150 εκατομμύρια ευρώ την Aegean την περίοδο του κορονοϊού λόγω διαφυγώντων κερδών ή τους αυτοκινητοδρόμους…).
Εμάς όμως, για να μας πληρώσουν μέρος της υπερεργασίας μας, βάζουν ένα σωρό απαιτήσεις και διαδικασίες!
Είμαστε λοιπόν ok και με αυτό; Και θα βγούμε και μπροστά να το υποστηρίξουμε; Και θα βγούμε να πούμε ότι είναι και νέα νίκη; Ότι με αυτό καθιερώθηκε η πληρωμή της υπερεργασίας του πυροσβέστη;!
Εμείς, ως παράταξη, δεν είμαστε οκ με αυτά. Και δεν είμαστε οκ γιατί δεν μπορούμε ούτε να παίξουμε το «μάντεψε ποιος θα πληρωθεί», ούτε να λέμε μπούρδες, και θέλουμε να κοιτάμε τον συνάδελφο στα μάτια. Γιατί, για να λέμε του στραβού το δίκιο, εμείς ως Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών, κοιτάμε τους συμφέρον μας. Το συμφέρον μας ως εργαζόμενοι. Αλλά θεωρούμε ότι για να ικανοποιηθεί το δικό μας το συμφέρον, θα πρέπει να γίνει αυτό παράλληλα με την ικανοποίηση του συμφέροντος του διπλανού μας. Όλοι μαζί, όχι μόνο εμείς. ‘Ολοι μας με αξιοπρέπεια και όπως οι συνθήκες του 21ου αιώνα επιβάλλουν και επιτρέπουν. Το γιατί αυτό δεν συμβαίνει, είναι που θα πρέπει ο καθένας από εμάς να απαντήσει.
Και έρχομαι, και με αυτό το κομμάτι θα κλείσω, έρχομαι να σταθώ γιατί είναι ένα κομμάτι που για εμάς τουλάχιστον είναι κεφαλαιώδους σημασίας, στο ζήτημα της πρωτοβουλίας που αναλύθηκε από πλευράς ομοσπονδίας για την αναγνώριση μορφών καρκίνου ως επαγγελματικής ασθένειας του πυροσβέστη. Είναι μια πρωτοβουλία για την οποία και εμείς πιέζουμε χρόνια. Προφανώς, κανείς δεν μπορεί να πει ότι είναι κάτι αρνητικό. Αλλά, έχει μεγάλη σημασία να είμαστε απολύτως ξεκάθαροι στο τι εννοούμε και τι ζητάμε: Τι εννοούμε ως επαγγελματική ασθένεια και τι ζητάμε για να αντιμετωπιστεί αυτή η αναγνώριση.
Θα μοιράσουμε σε όλους, και σας εκλιπαρώ πραγματικά να ρίξετε μια καλή ματιά στο τετρασέλιδο που θα σας δώσουμε, την αναλυτική θέση και τοποθέτησή μας για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η αναλυτική μας τοποθέτηση δεν είναι προϊόν «ιδεοληψίας» ή «ουτοπικών στόχων», αλλά είναι προϊόν της επιστημονικής παραγωγής του σήμερα. Δεν λέμε τίποτα που προέρχεται πριν από 150 χρόνια ή που θα φανεί μετά από 200. Είναι αυτά που ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας αναγνωρίζει σήμερα και που αντικειμενικά υφίστανται. Και που, αν αντικειμενικά με αυτόν τον τρόπο δεν αντιμετωπιστούν, δε λύνεται το πρόβλημα.
Συγκεκριμένα, είχα κάνει τοποθέτηση και στο περσινό συνέδριο γι’ αυτό το θέμα, και έχω κάνει και αναλυτική παρουσίαση και στο ΔΣ της Ομοσπονδίας, καθώς τυχαίνει να διδάσκω αυτό το αντικείμενο στις σχολές της Ακαδημίας, σε εκπαιδευτικά προγράμματα και σε άλλους τομείς. Στον πυροσβέστη λοιπόν, όπως επιτέλους και ο παγκόσμιος οργανισμός Υγείας αναγνώρισε, ο καρκίνος δεν είναι κάτι που έρχεται από το υπερπέραν. Σχετίζεται με τη δερματική απορρόφηση συγκεκριμένων καρκινογόνων ουσίών. Ό,τι και να γίνει, αν δεν ακολουθηθούν συγκεκριμένα μέτρα για να διακοπεί αυτή η αλυσίδα απορρόφησης και αύξησης συγκέντρωσης στο εσωτερικό του σώματός μας, ο καρκίνος δεν αντιμετωπίζεται. Τα καλά νέα είναι ότι τα μέτρα που απαιτούνται για να αντιμετωπιστεί αυτό είναι πάρα πολύ εύκολα και πάρα πολύ απλά. Το νούμερο ένα είναι μέσα ατομικής προστασίας, να είναι το δέρμα μας καλυμμένο, Το νούμερο δύο είναι, πολύ σύντομα μετά την έκθεσή μας σε οποιοδήποτε καπνό (δεν χρειάζεται να πάει κάποιος σε επικίνδυνη διαρροή χημικών ουσιών για να μιλάει για καρκίνο, ο καπνός των καθημερινών πυρκαγιών είναι αρκετός για να προκαλέσει σε βάθος υπηρεσιακού βίου καρκίνο), μέσα σε μία ώρα ο πυροσβέστης να πλυθεί, να κάνει ντους,. Και το νούμερο 3 και σημαντικότερο όλων, είναι να δώσουμε στον οργανισμό μας, το χρόνο που απαιτείται για να αποβάλει ό,τι έχει μπει μέσα του πριν ξαναέρθει σε επαφή με άλλες ουσίες. Αυτό απαιτεί τη θεσμοθέτηση συγκεκριμένου ελάχιστου χρονικού διαστήματος ανάπαυσης από συμβάν σε συμβάν και από υπηρεσία σε υπηρεσία. Δε νοείται, από πλευράς αποφυγής του καρκίνου το «24 ώρες υπηρεσία, πήγα σε φωτιά, πλύθηκα μεν αλλά την επόμενη 16 ώρες επιφυλακή και αμέσως μετά 8 ώρες επιφυλακή και υπερεργασία κλπ»…
Το τονίζουμε και το λέμε και το ξανακαλέμε και μάλλον δεν το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι επιφυλακές σήμερα μας σκοτώνει. Οι συνεχείς επιφυλακές δεν δίνουν στους οργανισμούς μας το απαραίτητο χρονικό όριο για να αποβάλουν ό,τι έχει συσσωρευτεί. Είναι αναπόφευκτο ότι κάτι θα περάσει μέσα σου. Χρειάζεται ελάχιστος χρόνος ανάπαυσης. Τι απαιτείται για να έχουμε ελάχιστο χρόνο ανάπαυσης; Προσλήψεις προσωπικού!
Βλέπετε, λοιπόν, πώς όλα συνδέονται το νέα με το άλλο; Η πρόταση λοιπόν της Ομοσπονδίας, η οποία παρεμπιπτόντως ήρθε για συζήτηση στον Διοικητικό Συμβούλιο αφού είχε ήδη κατατεθεί στο υπουργείο (άρα πού είναι είναι αυτή η «ενωτική διάθεση» που πουλάτε και η δήθεν διάθεσή σας να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε ομόφωνα;), είναι ελλιπής στο σκεπτικό της και απολύτως ανεπαρκής σε αυτό που ζητάει. Η πρόταση της ομοσπονδίας ζητάει ότι θεσμοθετηθούν συγκεκριμένες μορφές καρκίνου (το συζητάμε ποιες) και αν πυροσβέστης αποδεδειγμένα νοσήσει από αυτές και πεθάνει να του πληρωθεί η κηδεία! Αυτά είπαμε στο ΔΣ! Σε τι να σταθούμε μετά από αυτό; Στις φοροαπαλλαγές που ζητάτε;! Όταν για προληπτική αντιμετώπιση του ζητήματος δεν ζητάμε τίποτα;! Δεν νοείται αντιμετώπιση καρκίνου χωρίς ετήσιο προληπτικό ιατρικό έλεγχο. Δεν νοείται! Θα μου πείτε βέβαια, πού θα γίνει ο ετήσιος προληπτικός ιατρικός έλεγχος όταν μας έχουν πετάξει στο 251 ΓΝΑ στην Αθήνα (στην επαρχία πουθενά!) και εκεί αντιμετωπιζόμαστε ως επιπλέον βάρος! Βλέπετε πώς πάλι συνδέεται αυτό;
Αποτελούμε μέρος αυτής της κοινωνίας;
Και έχουμε πρωτοβάθμια υγεία;
Έχουμε δημόσια υγεία;
Ποιος θα μας υποστηρίξει;
Η λύση θα είναι εδώ τα ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα; Πώς;!
Απαιτείται κεντρικός κρατικός έλεγχος!
Σας καλώ να μελετήσετε την πρόταση που θα σας μοιράσουμε στο τετρασέλιδο, καθώς και την δισέλιδη ανακοίνωσή μας. για τις εργασίες του συγκεκριμένου συνεδρίου. Πρέπει να τελειώνουμε με τις αυταπάτες μας. Κάποια ζητήματα είναι εντελώς αντικειμενικά, συνάδελφοι. Δεν μπορούμε το 2026 και με την εμπειρία των τόσων χρόνων που έχουμε περάσει από το ν. 4662/2020 και τις καθημερινότητες που ζούμε να βγαίνουμε και να λέμε ότι έχουμε πετύχει πράγματα.
Δεν έχουμε πετύχει τα πράγματα που μας αναλογούν το 2026 και σε καμία περίπτωση δεν έχουμε πετύχει το πώς θα όφειλε να μας αναγνωρίζει η πολιτεία ως επαγγελματίες που συνειδητά θέτουν τους εαυτούς τους σε συγκεκριμένους κινδύνους για να προστατεύσουν τον λαό της χώρας τους.
Δεν μας αναλογεί αυτή η συμπεριφορά που αντιμετωπίζουμε. Ούτε και μπορούμε να πούμε ότι με τις ατομικές μας δημόσιες σχέσεις, γνωριμίες, χαιρετούρες και τα λοιπά θα λυθούν τα πράγματα.
Όχι, δεν έρχεται έτσι η αλλαγή.
- Έχει αποδειχθεί αυτή τη στιγμή ότι το συγκεκριμένο κράτος και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν, ούτε μπορούν, ούτε και θέλουν να μας υποστηρίξουν έτσι όπως μας αναλογεί. Όχι μόνο εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο της εργασίας. Γιατί αν ήμασταν μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, θα είχαμε σίγουρα σωθεί. Ως πυροσβέστες, είμαστε αφημένοι στις τύχες μας.
Καλές διεργασίες και ας γίνει επιτέλους και λίγη συζήτηση δημιουργική.
