Στην εκδήλωση της Κεντρικής Επιτροπής και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για την αντιπυρική προστασία», έκανε παρέμβαση o Μιχάλης Σκαρβέλης, Καθηγητής στο Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου και Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας σημειώνοντας:
«Κάθε φθινόπωρο σε ετούτο το κτίριο γίνεται μεγάλος κοπετός, χύνεται πολύ δάκρυ με αφορμή τις δασικές πυρκαγιές που καταστρέφουν τα ελληνικά δασικά οικοσυστήματα.
Σχεδόν κάθε άνοιξη – τουλάχιστον την τελευταία 10ετία – σε ετούτο και σε άλλα κτίρια το ΚΚΕ προειδοποιεί για το τι θα μας προκύψει εν όψει καλοκαιριού, από τη στιγμή που συνεχίζεται η ίδια αντιδασική πολιτική.
Ολυμπία, Βόρεια Εύβοια, Έβρος, Μάτι, Κινέττα, Πεντέλη, Πάρνηθα, πάλι Πεντέλη, Χίος έρχονται άμεσα στη μνήμη και ”φωνάζουν” για τα εγκλήματα σε βάρος του περιβάλλοντος και μαζί μας εγκαλούν και τα εκατοντάδες θύματα που θρηνήσαμε.
Η Κυβέρνηση της ΝΔ έχει σημαντική ευθύνη και συμβολή σε αυτή την καταστροφή με την αντιδασική πολιτική που εφαρμόζει. Πολιτική – σκυτάλη που η μια κυβέρνηση δίνει στην άλλη στη διαδικασία υλοποίησης της ίδιας διαχρονικά ασκούμενης αντιλαϊκής και αντιδασικής πολιτικής.
Όλες οι μέχρι σήμερα Κυβερνήσεις:
— Διατηρούν την ιδιοκτησιακή Βαβυλωνία στα δάση, οδηγώντας σε αποχαρακτηρισμούς δασικών εκτάσεων, σε αναγνωρίσεις ανύπαρκτων δικαιωμάτων κυριότητας. Για την υλοποίηση του στόχου τους αλλάζουν/ερμηνεύουν κατά το δοκούν το Σύνταγμα. Ο πρώτος Νόμος για το Δασικό Κτηματολόγιο ψηφίστηκε το 1976, ακόμα όμως Δασικό Κτηματολόγιο δεν έχουμε.
– Είναι αντίθετες και υπονομεύουν τη ολοκληρωμένη και ενιαία διαχείριση και προστασία των δασικών οικοσυστημάτων, την εφαρμογή μιας σύγχρονης αντιπυρικής προστασίας με κύριο βάρος στην πρόληψη και την σε διαφορετική βάση οργάνωση και στελέχωση των επίγειων δυνάμεων, όπως χαρακτηριστικά υποδεικνύει και απαιτεί το ΚΚΕ, και επιστημονικοι φορείς.
– Διευρύνουν τις ιδιωτικοποιήσεις των δασών και τις επιτρεπτές σε αυτά επεμβάσεις, μέσω κυρίως της αλλαγής χρήσης τους, εξασφαλίζοντας το απαραίτητο γι’ αυτό χωροταξικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο. ”Αναδασώνουν” με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με φαστ τρακ διαδικασίες, και με κρατική οικονομική ενίσχυση.
– Διατηρούν το διαχωρισμό της διαχείρισης και προστασίας των δασών από την αντιπυρική προστασία. Η τεκμηριωμένα αποτυχημένη διάσπαση της πρόληψης από την κατάσβεση των δασικών πυρκαγιών συνεχίζεται, μαζί και η υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των εμπλεκόμενων υπηρεσιών, (Δασική Υπηρεσία, Πυροσβεστικό Σώμα). Για το 50% της έκτασης της ελληνικής γης (παλαιότερα αυτό έφθανε στο 70%) διαθέτουν κατά μέσο όρο τα τελευταία 20 χρόνια κάτω από το 0,3% του Κρατικού Προϋπολογισμού.
– Συντηρούν έναν ανεπαρκή και πεπαλαιωμένο εξοπλισμό. Το κόστος αντιμετώπισης ανεβαίνει, γιατί δίνουν βάρος στην καταστολή. Η αεροπυρόσβεση διατηρείται ως βασική τεχνική και μάλιστα εκχωρείται σε ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες.
– Η εκτέλεση δασικών μελετών και δασοτεχνικών έργων ανατίθεται σε ιδιωτικές εταιρείες, ο δασικός πλούτος παραχωρείται με καταστροφικό τρόπο σε ιδιωτικές δασικές βιομηχανίες, η Δασική Υπηρεσία που έχει την ευθύνη της προστασίας και διαχείρισης των δασικών οικοσυστημάτων συστηματικά απαξιώνεται και υποστελεχώνεται.
– Ισχυρίζονται προκλητικά, ότι οι πυρκαγιές είναι πιο καταστροφικές λόγω κλιματικών μεταβολών, όμως δεν παίρνουν κανένα ουσιαστικό πρόσθετο μέτρο, αποδεικνύοντας ότι ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί πρόσχημα. Τις πυρκαγιές ακολουθούν συνήθως καταστροφικά πλημμυρικά φαινόμενα, όμως ούτε και σε αυτό το πεδίο υπήρξαν ουσιαστικές παρεμβάσεις, τα αποτελέσματα μιλούν μόνα τους. Το καλοκαίρι «κλαίμε» για τα δάση, φθινόπωρο – χειμώνα ”θρηνούμε” για πλημμύρες.
– Εξειδικεύουν και εφαρμόζουν τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις που αντιμετωπίζουν το περιβάλλον, τα δάση ως πεδίο επιχειρηματικής δράσης. Αυτό π.χ. εξυπηρετούν οι νόμοι για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, η εκχώρηση της διαχείρισης των δασών στους ξυλοβιομηχάνους και ξυλέμπορους, οι τουριστικοί νόμοι, ο νόμος που συζητείται στη Βουλή και επιτρέπει τη δόμηση ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές. Όλοι στοχεύουν στην εξασφάλιση και διεύρυνση των πεδίων κερδοφορίας στα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια των ομίλων.
Στον αντίποδα προβάλλουν η διέξοδος και οι προτάσεις του ΚΚΕ, βγαλμένες μέσα από τα δεδομένα της επιστήμης, την παλαιά και σύγχρονη εμπειρία. Μπορούμε να έχουμε φυσικό περιβάλλον και σύγχρονη ανάπτυξη με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος. Όταν ο λαός επιβάλλει σαν ανάγκη τις δικές του προτεραιότητες και όχι των μονοπωλιακών ομίλων.
Μπορούμε και πρέπει να διασφαλίσουμε με τον αγώνα μας ένα βιώσιμο περιβάλλον για τα παιδιά μας».
