Στις 8 Ιουνίου 2024, στο Ρίο, στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, ένα πυροσβεστικό όχημα ανατράπηκε σε κυκλικό κόμβο.
Ένας συνάδελφος τραυματίστηκε εν ώρα καθήκοντος.Τότε, το περιστατικό βαφτίστηκε «ελαφρύ».
Δύο χρόνια μετά, η αλήθεια είναι αμείλικτη.
(… ίδιος άνθρωπος Δασοκομάντος χαμηλών τόνων με ήθος δεν θέλησε ποτέ από περηφάνια να δώσει έκταση στο βαρύ τραυματισμό του …)
Ένας άνθρωπος έμεινε χωρίς το χέρι του, ακρωτηριασμό δάχτυλου και συντριπτικό κάταγμα στο άλλο χέρι.
Ένας μάχιμος πυροσβέστης βρέθηκε εκτός υπηρεσίας, όχι από επιλογή, αλλά γιατί πλήρωσε το τίμημα της αποστολής του.
Και σήμερα; Παλεύει μόνος του. Με 720 ευρώ.
Με πληρωμές που έρχονται, αν έρθουν, κάθε τρεις μήνες.
Με ένα κράτος που δεν στάθηκε ποτέ απέναντί του με ευθύνη, αλλά κρύφτηκε πίσω από λέξεις και διαδικασίες.
Δεν τον κάλεσαν ούτε μία φορά.
Δεν ανέδειξαν την περίπτωσή του.
Δεν τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα αυτό που συμβολίζει: την αλήθεια για το πώς αντιμετωπίζονται οι τραυματισμένοι της πρώτης γραμμής.
Αυτό δεν είναι απλώς αδιαφορία. Είναι θεσμική εγκατάλειψη.
Η μεγαλύτερη προσβολή δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι ηθική.
Γιατί όταν ένας πυροσβέστης γίνεται «αόρατος» τη στιγμή που έχει ανάγκη, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: είσαι χρήσιμος μόνο όσο αντέχεις.
Η αλληλεγγύη των συναδέλφων δεν μπορεί να είναι η λύση.
Δεν μπορεί ο έρανος να αντικαθιστά την Πολιτεία. Δεν μπορεί η αξιοπρέπεια να επαφίεται στο φιλότιμο.
Ο συνάδελφος αυτός δεν είναι αριθμός. Δεν είναι «περιστατικό».
Είναι ένας άνθρωπος που έδωσε τα πάντα και εγκαταλείφθηκε.
Και το κενό που άφησε είναι υπαρκτό. Το ξέρουμε όλοι.
Αν αυτό είναι το «ευχαριστώ» της Πολιτείας, τότε δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για απαξίωση. Και αυτό δεν θα το αποδεχτούμε.
Πηγή: peaps.gr
