Όσο οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, τόσο οι εν εξελίξει ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι θα κλιμακώνονται και θα γενικεύονται, ενώ νέες πολεμικές εστίες σε ανύποπτο χρόνο θα ξεφυτρώνουν με το καλημέρα.
Οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες θα διατάσσονται και θα αναδιατάσσονται, κατά πού γέρνει το συμφέρον του κάθε καπιταλιστή παίχτη. Σήμερα εδώ, αύριο παραπέρα. Σήμερα με αυτόν, αύριο με τον άλλο.
Το κέρδος αναζητούν και ας έρθει από όπου να ΄ναι και με όποιο τίμημα. Αρκεί να είναι μακριά από δαύτους αυτό το τίμημα. Σημαία τους το χρήμα, που πρέπει να παράγει συνέχεια περισσότερο χρήμα, και περισσότερο χρήμα, και περισσότερο χρήμα …. Ακόμα και ματωμένο. Έτσι κι αλλιώς το αίμα δεν θα είναι δικό τους. Θα είναι των λαών. Των εργατών. Των εργαζομένων.
Πότε με το καρότο (κατά τις ιμπεριαλιστικές «ειρηνικές» περιόδους προπαρασκευής των πολέμων, με τα κεφάλια μέσα για το «εθνικό» συμφέρον, με τις αυξήσεις ψίχουλα στους πενιχρούς μισθούς και συντάξεις – ίσα ίσα για «να ΄χαμε να λέγαμε» -, με τα «pass» κοροϊδία, τα κουπόνια «καπαμά», τα 2ωρα, 3ωρα, 4ωρα εργασία, όταν τη βρίσκεις κι αυτή, για να πουλά εκδούλευση η αφεντιά τους ότι «δουλειές υπάρχουν και να κάνετε και τον σταυρό σας», χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς υγεία, χωρίς …. κλπ).
Και πότε με το μαστίγιο (με την «κουλτούρα πολέμου»), τη «χακί» στολή, το όπλο υπό μάλης και βουρ για το πεδίο. Για την πρώτη γραμμή. Κι ας είναι μακριά από τη χώρα αυτό το πεδίο. Κι ας γίνει ο γυρισμός του μαχητή της πρώτης γραμμής σε «φέρετρο» με ευρωπαϊκή σημαία επάνω. Του φαντάρου και του υπαξιωματικού. Του κοριτσιού που θέλει να στρατεύσει η κυβέρνηση, με το καταστροφικό νομοσχέδιο που τούτο τον Γενάρη ψήφισε και περηφανεύεται.
Οι αντιπαλότητες και οι αντιπαραθέσεις των καπιταλιστών δεν λύνονται με διπλωματικά ευχολόγια και «όμορφα λόγια μεγάλα». Αυτά είναι για να τα ακούει το πόπολο, οι λαοί, η μάζα, όπως αυτοί θέλουν να πιστεύουν. Για την αφεντιά τους, μιλάνε τα όπλα. Τις διαφορές τους τις λύνουν με τα όπλα.
Απέναντι από τα όπλα όμως δεν στέκεται η αφεντιά τους. Τα όπλα δεν σκοτώνουν, δεν μακελεύουν την αφεντιά τους. Αυτοί, οι καπιταλιστές, οι ιμπεριαλιστές χτίζουν ατσάλινα τείχη για την προστασία τους. Στα δύσκολα, παίρνουν το πρώτο αεροπλανάκι, βγάζουν ακαταλαβίστικα λογύδρια από την πόρτα κι εξαφανίζονται.
Τα όπλα τους μακελεύουν τους λαούς. Σκοτώνουν μικρά παιδιά, νεογέννητα. Τις μανάδες που δεν πρόλαβαν να ακούσουν το πρώτο κλάμα της γέννας. Τους ηλικιωμένους, που έτσι κι αλλιώς στην «ιμπεριαλιστική» ειρήνη τους, τους θεωρούν φύρα, χασούρα. Τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που τους παίρνουν τη ζωή, για να μη σώσουν ζωές.
Η αφεντιά τους παρακολουθεί και χαίρεται. Στον πόλεμο τα προϊόντα που μαζικά καταναλώνονται είναι τα όπλα. Σε κάθε πόλεμο και καταστροφή που προκαλεί το ιμπεριαλιστικό κονκλάβιο, τα κέρδη του είναι τεράστια. Αμύθητα. Η πολεμική «βιομηχανία» ανασταίνεται. Παράγει και ξαναπαράγει και τα τρισεκατομμύρια τρέχουν. Οι τσέπες της αστικής τάξης φουσκώνουν. Ο λαός φτωχαίνει, ιδρώνει και ματώνει.
Ας μην πάμε μακριά. Μόνο στις πρώτες 6 μέρες της γκανγκστερικής επέμβασης των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, οι ΗΠΑ δαπάνησαν περίπου 11 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ για το Ισραήλ το κόστος ανέρχεται σε 1 δισεκατομμύριο δολάρια περίπου τη μέρα. Το Ισραήλ για τη γενοκτονία στη Γάζα δαπάνησε πάνω από 67 δισεκατομμύρια δολάρια και συνεχίζει.
Νυχθημερόν τα τηλεοπτικά κανάλια μάς βομβαρδίζουν με στιγμιότυπα από το θέατρο των επιχειρήσεων. Ο ψυχολογικός πόλεμος εντείνεται, κλιμακώνεται. Η αστική τάξη προσπαθεί να μας κάνει συμμέτοχους στο παιχνίδι τους και στις ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις τους.
Από τη μία σπέρνουν εφησυχασμό, ότι όλα είναι ελεγχόμενα και δεν υπάρχει κίνδυνος και από την άλλη σπέρνουν τρομοκρατία και εκφοβισμό ότι οι φωνές και οι αντιδράσεις δεν είναι για το καλό μας. Τώρα χρειάζεται ησυχία, να ακολουθούμε τας αρχάς, να σκύβουμε το κεφάλι και να δουλεύουμε.
ΝΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ!
Επιστρέφουμε τον φόβο. Βγαίνουμε μπροστά. Κοιτάμε κατάματα την αστική τάξη και τους καλοθελητές κομματικούς συνοδοιπόρους της, έτσι για να σκιάξουν όταν μας βλέπουν, και τους κοπανάμε αυτό που γνωρίζουν: «ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ – ΑΝΙΚΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ. Δεν σας φοβόμαστε. Οργανωνόμαστε για την αντεπίθεση που δεν αργεί να έρθει. Στα υγιή σωματεία, στα συνδικάτα, στους μαζικούς φορείς, σε κάθε χώρο δουλειάς, στα σχολειά, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Εκεί που φοβάστε να έρθετε εσείς. Ξεσκεπάζουμε τα ψέματά σας. Ο πόλεμός σας δεν είναι δικός μας πόλεμος. Ο λαός μας μπορεί να συνυπάρξει ειρηνικά και αλληλέγγυα με κάθε άλλο λαό, γείτονα και μη. Να παράγει και να δημιουργεί από τον πλούτο που παράγει για το όφελος και τις ανάγκες του. Δεν χρειαζόμαστε αφεντάδες. Δεν χρειαζόμαστε τους πολέμους σας. Οξυγόνο και ελευθερίες χρειαζόμαστε που μας τα στερείτε.
Η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει. Επαναλαμβάνεται και διδάσκει. Όταν ο λαός ψήλωσε πάνω από το μπόι του ήρθαν καλύτερες μέρες. Και θα έρθουν καλύτερες μέρες.
Και βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Έχουμε οργανωτή και μπροστάρη για τον νικηφόρο αγώνα μας. Το ΚΚΕ. Έρχεται από μακριά, βαστάει γερά στο σήμερα και ανοίγει τους φωτεινούς δρόμους για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό».
Ήταν 5 του Μάρτη το 1943, όταν το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) οργάνωσε τεράστιες διαδηλώσεις στην Αθήνα απέναντι στην επαπειλούμενη στρατιωτική επιστράτευση των Ελλήνων για τα κάτεργα του Γ΄ Ράιχ. Οι 200.000 περίπου διαδηλωτές, που ξεχύθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, βρήκαν απέναντί τους μια ισχυρή, όπως φάνταζε, συμμαχική αντίδραση. Τους οπλισμένους κατακτητές με τη φανατική και λυσσαλέα οργή των οπλισμένων «οργάνων της τάξης» – της Αστυνομίας Πόλεων, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Άγγελος Έβερτ, και της Χωροφυλακής. Παρ΄ όλ΄ αυτά, το ποτάμι των άοπλων πολλών διαδηλωτών έναντι των λίγων οπλισμένων δυναστών τους, νίκησε. Οι διαδηλωτές αφού κατέλαβαν το υπουργείο Εργασίας έκαψαν τους καταλόγους της επιστράτευσης. Κυβέρνηση των προδοτών και οι κατακτητές οπισθοχώρησαν και έσπευσαν την ίδια κιόλας μέρα να διαψεύσουν την ύπαρξη προθέσεων επιστράτευσης.
Το Πολυτεχνείο και τα γεγονότα του. Φωτεινό παράδειγμα οργανωμένης λαϊκής αντίστασης που ξέσπασε στις 17 του Νοέμβρη το 1973, απέναντι στη πανίσχυρη χούντα των Συνταγματαρχών. Τα τανκς, τα όπλα και οι σφαίρες φάνηκαν αδύναμα στη μαζική οργή του λαού που για μια μαύρη επταετία στερήθηκε δημοκρατία και ελευθερίες. Οι άοπλοι φοιτητές με σύμμαχο τη λαϊκή εξέγερση κατέρριψαν τον μύθο του πανίσχυρου οπλισμένου αντιδραστικού κράτους.
Όταν ο λαός το αποφασίσει και βγει μπροστά, μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις. Και θα το αποφασίσει. Τέρμα η υπομονή. Τώρα είναι η ώρα για ξεσηκωμό. Δεν περιμένουμε απαθείς να μας βρει το κακό.
